I.M.

3 november 2016, de dag waarop Sydney, een van mijn katten, overleed als gevolg van een maligne lymfoma.

Ruim 11 jaar eerder had ik hem, samen met zijn broertje Sam, allebei acht weken oud, uit het asiel gehaald. Eenmaal thuis zette ik het deurtje van de reismand open en verwachtte dat ze er meteen uit zouden komen om heel nieuwsgierig rond te gaan kijken. Maar nee, ze prefereerden de vreemde, maar door de reis, vertrouwde reismand. Ze bleven allebei gebroederlijk naast elkaar, helemaal achterin de reismand zitten. Ik heb het maar even gelaten en aan het begin van de avond kwamen ze uit hun ‘schulp’.

Syd en Sam waren maatjes. Ze speelden met elkaar, lagen bij elkaar in de buurt te slapen, en aten uit dezelfde bak. Ik heb van die automatische bakken die niet tegelijkertijd opengaan, dus als er een bakje openging dan renden ze er op af en begonnen ze te eten. Fascinerend en mooi om te zien hoe ze hun eten deelden.

Bij katten is er natuurlijk wel sprake van een hiërarchie. Syd bleek de baas van Sam.

Eens per jaar, met Oud en Nieuw, werden die rollen omgedraaid. Syd, was heel bang voor vuurwerk en wilde zich dan onder de bank verstoppen. Als hij aanstalten maakte, en zijn broer gewoon op de bank zag zitten, bleef hij waar hij was. Syd leverde deze strijd ieder jaar en geen enkel jaar is Syd onder de bank gaan liggen. De ochtend na Oud en Nieuw herstelde Syd de hiërarchie door zijn broer een paar tikken te verkopen. Het moest wel duidelijk zijn wie er de baas was.

Op Nieuwjaarsdag 2016 herstelde Syd de hiërarchie niet. Hij liet het voor wat het was. Misschien was de ziekte toen al latent aanwezig. Ik weet het niet. In augustus 2016 begon hij de eerste symptomen te vertonen: veelvuldig overgeven en verminderde eetlust.

Hij is altijd blijven vechten en als het een wedstrijd was geweest, had hij misschien wel gewonnen. Maar het was geen wedstrijd.

20161107_134123

Een gedachte over “I.M.”

  1. Ach gut, hoe herkenbaar.. en daarom meteen ook een beetje pijnlijk. Voor mij is het met mijn eerste katjes nog om me heen hebbend haast ondenkbaar. Ik wil meteen mijn kattenkindjes even laten weten dat ik van ze houd (ga ik zo ook doen). Een beetje laat, maar sterkte ermee nog, ik kan me indenken dat het nog een gevoelig punt is. Heel sterk overgebracht, hopelijk heeft het schrijven je iets gebracht – mij wel, in ieder geval

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s